Ivan Negrišorac
|
|
Ivan Negrišorac (Trstenik, 1956), pesnik. Bio je sekretar Matice srpske. Predaje teoriju književnosti na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Živi u Novom Sadu.
Započeo je pesnički život kao jedan od najznačajnijih protagonista neoavangarde. Svet viđen kao fragmentarna groteska, prenesen je na papir ludistički i na grafičkom i na semantičkom planu. Težnja da se eksperimentom ispitaju neistraženi poetski putevi, odvodi Negrišorca do loma jezika koji se nalazi na korak do nemuštog jezika. Ova poezija izgubila je usput i najupornije čitaoce, a i kritičari su počeli da se žale na nedostatak ključeva za glavne brave. U posljednjih desetak godina, Negrišorac čini prelom u svom viđenju sveta i u poeziji. Kroz postapokaliptičnu religioznost dolazi do "starinskog shvatanja sveta", ispisujući stihove koji sadrže ono najbolje u Negrišorčevoj vertikali pevanja: elokventnost, širinu poznavanja srpske i svetske poezije i kulture, ludistički šarm i humor – uvek deficitarnu kategoriju srpskog pesništva. U najnovije vrijeme Negrišorac se vratio bazičnom lirskom pjevanju.
Pored poezije, Negrišorac se bavi i književnom teorijom i kritikom. Redak je spoj pesnika i dramskog pisca. Dobitnik je nagrada "Goran" Društva književnika Vojvodine, "Đura Jakšić", "Rade Drainac", "Žička hrisovulja"…
Zbirke pesama: Trula jabuka (1981), Rakljar. Želudac (1983), Zemljopis (1986), Toplo, hladno (1990), Abrakadabra (1990), Hop (1993), Veznici (1995), Prilozi (izabrane pesme, 2002), Potajnik (2007), Svetilnik (2010).
Drame: Fredi umire (1989), Kuc-kuc (1990), Istraga je u toku, zar ne? (2000)…
Roman: Anđeli umiru (1998).